Wyszukiwarka wyborcza

Wybory Parlamentarne

Sprawdź, gdzie możesz zagłosować

Do wyborów pozostało

  • 00dni
  • 22godz.
  • 53min.
Odwiedź serwis wyborczy 

Rekolekcje? To nie nuda! Damy prawdziwe świadectwa! Od poniedziałku cykl filmów

Dorota Abramowicz

Wideo

Zobacz galerię (1 zdjęcie)
Ośmioro młodych ludzi i niekonwencjonalny jezuita zapraszają wierzących i niewierzących na rekolekcje. Filmy będą publikowane na naszej stronie od poniedziałku.

Na ekranie pojawia się uśmiechnięta, energiczna, jasnowłosa Magda. Opowiada o ostatnich trzech, najlepiej przez nią wykorzystanych, latach życia.

- To był najbardziej szalony czas - mówi.

Magda Westa, na co dzień pracująca w dziale administracyjnym gdańskiego szpitala, działa w Duszpasterstwie Akademickim Jezuitów Winnica w Gdańsku-Wrzeszczu. W sierpniu, razem z grupą 14 wolontariuszy, w ramach projektu „Dobro. Podaj dalej!” wyruszy do Kairu. Będą tam pomagać potrzebującym, głównie muzułmanom. Jak? Ucząc dzieci języka angielskiego, odnawiając kuchnię w świetlicy, z której korzystają podopieczni Jezuickiego Centrum Edukacyjnego z dzielnicy El-Matariya, wspomagając siostry ze zgromadzenia Matki Teresy w opiece nad niepełnosprawnymi pacjentami szpitala.

W styczniu tego roku, podczas wolontariatu misyjnego, zginęła w Boliwii 25-letnia Polka, Helena Kmieć. Teraz Magda spędzi trzy tygodnie w kraju, w którym nie wszyscy są chrześcijanom życzliwi.

- Czy się nie boję? - powtarza pytanie. - Skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie. Jedziemy jednak w sprawdzone miejsce, ponadto intensywnie się przygotowujemy, spotykając się z osobami, które już tam na wolontariacie były. Tłumaczą nam, jakie zachowania są bezpieczne, a jakie nie. I na końcu, co najważniejsze, wierzę, że Pan Bóg, posyłając nas do Kairu, zadba o nasze bezpieczeństwo.

To już drugi wyjazd Magdaleny na wolontariat misyjny. Przed dwoma laty urlop spędziła na Syberii. Tam zetknęła się z dziećmi zaniedbanymi przez rodziców, często alkoholików. Potrzebowały one nie tylko pomocy w codziennych sprawach, ale także emocjonalnego wsparcia.

- Urlop to był zawsze ten planowany od dawna czas dla siebie - opowiada Magda. - I nagle stanęłam przed niełatwym wyborem, czy jechać na wolontariat misyjny, gdzie będę uczyła angielskiego i pracowała z niepełnosprawnymi, czy też skorzystać z szansy wypoczynku, naładowania energią na cały rok. Wybrałam wolontariat, podejmując najlepszą decyzję w swoim życiu.

Projekt „Dobro. Podaj dalej!” nie skończy się dla Magdy po powrocie z Kairu. Kolejnym etapem ma być działalność na rzecz społeczności lokalnej. Tu, na miejscu, w Trójmieście. Będą pomagać dzieciom i ludziom starszym. Nie tylko w odrabianiu lekcji czy robieniu zakupów, ale także słuchając, rozmawiając, towarzysząc.

Cykl wideo "Winnica Wiary" - codziennie na dziennikbaltycki.pl

  • BYĆ DLA INNYCH - poniedziałek, 10 kwietnia
  • MODLITWA - wtorek, 11 kwietnia
  • NAWRÓCENIE - środa, 12 kwietnia
  • WSPÓLNOTA I KOŚCIÓŁ - czwartek, 13 kwietnia
  • CIERPIENIE - piątek, 14 kwietnia
  • TRUDNOŚCI W WIERZE - sobota, 15 kwietnia
  • BÓG - niedziela, 16 kwietnia
  • PRZYJAŹŃ - poniedziałek,17 kwietnia

[czytaj dalej na kolejnej stronie]

Cierpienie i przebaczenie

Opowieść Magdaleny Westy kończy się krótkim przesłaniem jezuity, o. Pawła Kowalskiego, który pyta: - Gdzie w swoim środowisku widzisz ludzi potrzebujących? I co możesz zrobić już dzisiaj, teraz, żeby im pomóc?

„Być dla innych” to pierwszy z serii ośmiu filmów umieszczanych od najbliższego poniedziałku aż do drugiego dnia świąt wielkanocnych na naszej stronie internetowej dziennikbaltycki.pl. Każde z kolejnych świadectw będzie prezentowane przez młodą osobę w ramach Winnicy Wiary - rekolekcji wielkopostnych z Duszpasterstwem Akademickim gdańskich jezuitów.

Niektóre z niedługich, trwających 3-4 minuty nagrań są bardzo poruszające. W „Cierpieniu”, które będzie można zobaczyć w Wielki Piątek, Małgorzata Szopińska mówi o towarzyszeniu ojcu w śmiertelnej chorobie. O bezradności człowieka, braku sił i pomocy od Boga, który pomagał jej wstać i iść dalej, by towarzyszyła tacie w szpitalu. Przekonuje, że Bóg z każdego cierpienia potrafi wyprowadzić dobro. Jej relacja z ojcem przed chorobą, głównie z powodu jego uzależnień, była bardzo trudna. Gosia miała żal, że nie było go w domu wtedy, kiedy najbardziej go potrzebowała. I dopiero, paradoksalnie, choroba pozwoliła te relacje ojca z córką uzdrowić. A jej przebaczyć.

- Opowiadałam już kilka razy o moich wspomnieniach związanych z tatą i jest to za każdym razem bardzo trudne - twierdzi Małgorzata. - Przeżywam to wszystko jeszcze raz.

Małgorzata trafiła do wspólnoty na trzecim roku studiów. Podczas spotkań młodzi nie tylko się modlą, ale też rozmawiają o radości, marzeniach, rodzinie, przyjaźni. I o boskiej obecności w tym wszystkim. - Spotykam się z szacunkiem, gdy mówię, że działam we wspólnocie - uśmiecha się Małgosia. - Czasem ktoś komentuje: że też osoba w twoim wieku nie wstydzi się wiary.

- Nieważne, czy czujesz się w pełni sił, czy nie - mówi pod koniec nagrania o. Kowalski. - Zadaj sobie jedno pytanie: czy umiesz towarzyszyć ludziom cierpiącym?

Znaleźć odwagę

Damian ma 22 lata, przyjechał z Suwałk, by studiować na Uniwersytecie Gdańskim.

- Znalazłem się w obcym, trochę przytłaczającym mieście - wspomina. - Pochodzę z rodziny wierzącej, przez lata byłem ministrantem. Kolega z Politechniki Gdańskiej opowiedział o odprawianej w jednym z kościołów we Wrzeszczu mszy świętej z modlitwą w intencji o dobrą żonę i dobrego męża. Żony jeszcze nie znalazłem, ale wierzę, że Bóg nie działa od razu i znajdzie odpowiedni moment, bym ją spotkał. Za to trafiłem do Katolickiej Studenckiej Wspólnoty Odnowy w Duchu Świętym Efraim.

Damian opowiada o niedawnej akcji, przeprowadzonej w akademikach. Młodzi ludzie wchodzili do środka i modlili się za studentów.

- Nie chciałem być na pierwszej linii - mówi. - Jestem osobą nieśmiałą. Ale idąc na akcję, powiedziałem: Boże, zrób, co uważasz. I wtedy się odważyłem.

To była dla niego bardzo ważna lekcja. Zaświadczenie, że jest osobą wierzącą, wlało w niego odwagę i zabrało lęk. - Modlitwa działa stopniowo - twierdzi. - Trzeba zauważać to nawet w takiej małej akcji, w wychodzeniu do drugiego człowieka. I w dzieleniu się z nim miłością, którą daje Bóg.

- Gdybyś dzisiaj stanął twarzą w twarz z Bogiem i nie miałbyś wątpliwości, że to On, to co byś mu powiedział? - pyta na koniec filmu o. Paweł Kowalski.

Z kolei Paulina Bigus, młody naukowiec z Wydziału Chemii Politechniki Gdańskiej, szczerze mówi o swoich problemach z wiarą. O toksycznym pracoholizmie, perfekcjonizmie i potrzebie kontrolowania wszystkiego. Nawet jeśli praca przynosi dobre owoce, sprawia, że człowiek nie ma czasu dla bliskich. I dla Boga. Te trudności mają jednak dobrą stroną. Pozwalając poznać samą siebie. I Boga. A ojciec Kowalski przypomina, iż Jezus mówił o sobie, że jest drogą, prawdą i życiem. Jezus jest drogą, bo i wiara jest drogą. Ma momenty, kiedy wydaje się, że jest wielka i mocna i wspaniała, ale za chwilę wydaje się, że już prawie umarła. A potem znów jest mocna. - Na jakim etapie swojej niewiary jesteś? - pyta. - Umiesz o tym porozmawiać z Bogiem?

Podczas filmowych rekolekcji pada wiele takich ważnych pytań.

[czytaj dalej na kolejnej stronie]

Brzytwą po schematach

- Oryginalny człowiek z głową pełną pomysłów - tak o jezuicie Pawle Kowalskim mówi Tomasz Kubik, twórca naszych filmów rekolekcyjnych. - Kiedy zadzwoniłem do niego, prosząc o nagranie rekolekcji dla czytelników „Dziennika Bałtyckiego”, odparł: „A po co wam nudne gadanie przed kamerą w studiu? Dam wam prawdziwe świadectwa!”. Od razu wiedziałem, że dobrze trafiłem. Poprosił ósemkę młodych ludzi, by opowiedzieli na przykładzie swojego życia i swoich doświadczeń o wspólnocie, cierpieniu, nawróceniu i Bogu.

Ksiądz Paweł Kowalski znany jest ze swojej niekonwencjonalnej posługi. - Jeśli mam trafić z opowieścią o Panu Bogu do jakiejś osoby, to muszę mówić do niej jej językiem i wejść w jej środowisko - tłumaczy. - Nie mogę stać na zewnątrz.

W styczniu tego roku trójmiejscy dziennikarze pisali o przeprowadzonej przez jezuitę nietypowej akcji. W akademikach pojawiły się plakaty, na których z daleka można było zobaczyć duże litery układające się w słowo „SEX”. Dopiero osoba, która podeszła bliżej, zauważała, że była to zaledwie część komunikatu: „Kościół to nie tylko pytania o... SEX (chyba udało się przykuć Twoją uwagę;))”.

A poniżej pojawiała się informacja, że przyjęcie księdza po kolędzie daje studentowi błogosławieństwo na zbliżającą się sesję.

Przed siedmioma laty, jeszcze podczas studiów w Rzymie, Paweł Kowalski (wraz z czterema innymi klerykami) stworzył prawdopodobnie pierwsze w historii internetu rekolekcje na Facebooku, nazwane „Brzytwą po schematach”. - Wielu ludziom otworzyło to oczy, że można wykorzystać internet do głoszenia rekolekcji - wspomina o. Kowalski.

Innym pomysłem jezuity było zorganizowanie pierwszych rekolekcji dla... niewierzących. - Nazwaliśmy to rekolekcjami, choć bardziej zależało nam na spotkaniu - wspomina ksiądz. - Patronami tego wydarzenia były dwa portale: jezuicki Deon.pl i ateistyczny Racjonalista.pl. Idea polegała na wybraniu, tak jak robimy teraz w przypadku filmów dla „Dziennika Bałtyckiego”, jednego konkretnego tematu (np. seksualność, cierpienie, moralność) na każdy z ośmiu dni. I na każdy z tych tematów publikowane były teksty studentów uczęszczających na te same wykłady - katolika i agnostyka, pokazujące, jak podchodzą oni chociażby do kwestii moralności. Zaskoczyło nas, że obaj autorzy mówili podobnym językiem. Jeden o doświadczeniu wiary, drugi o doświadczeniu niewiary. To pokazało, że „exempla trahunt”, czyli - przykłady pociągają. Nie trzeba o Bogu mówić, trzeba nim żyć.

***

Filmy z cyklu „Winnica wiary” także nie są skierowane tylko do osób wierzących. Każdy z nas może w nadchodzącym tygodniu zatrzymać się w biegu. Pomyśleć. Posłuchać. Zadać sobie ważne pytania i spróbować znaleźć odpowiedź.

Komentarze

Komentowanie zostało tymczasowo wyłączone ze względu na ciszę wyborczą i zostanie włączone po jej zakończeniu.

Podaj powód zgłoszenia

Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu.
Dodaj ogłoszenie