Nagroda Orła Jana Karskiego przyznana pośmiertnie komandorowi Franciszkowi Dąbrowskiemu, obrońcy Westerplatte

Tomasz Rozwadowski
Tomasz Rozwadowski
Zaktualizowano 
30.08.2019 Ceremonia przyznania Nagrody Orła Jana Karskiego w gdańskim ratuszu. Nagrodę pośmiertnie otrzymał Franciszek Dąbrowski, obrońca Westerplatte. Nagrodę odebrała wnuczka. Przemysław Świderski
W Wielkiej Sali Wety w Ratuszu Głównego Miasta w Gdańsku odbyła się uroczystość przyznania pośmiertnie Nagrody Orła Jana Karskiego komandorowi Franciszkowi Dąbrowskiemu, dowódcy załogi polskiej placówki wojskowej na Westerplatte w 1939 r. To drugie w tym roku pośmiertne przyznanie tej nagrody, wcześniej przyznano ją tragicznie zmarłemu w zamachu w styczniu br. prezydentowi Gdańska Pawłowi Adamowiczowi.

Nagroda Orła Jana Karskiego została ustanowiona 5 maja 2000 r. przez prof. Jana Karskiego (1914–2000), kuriera wojennego Rządu RP na uchodźstwie, świadka Holocaustu i Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.

Jan Karski wyraził wolę, by nagroda ta trafiała do osób, które „godnie nad Polską potrafią się zafrasować” oraz do tych, którzy „nie będąc Polakami, dobrze Polsce życzą”. Nagroda ma charakter honorowy i nie jest z nią związana żadna gratyfikacja finansowa, gdyż jak argumentował pomysłodawca - „godność jest nieprzeliczalna na pieniądze”.

Symbolizuje ją statuetka Orła, którego projekt zaakceptował Jan Karski. Pierwsze dwie statuetki zostały przyznane jeszcze bezpośrednio przez fundatora, ich laureatami byli ks. prof Józef Tischner i Jacek Kuroń. Od śmierci Jana Karskiego nagrody przyznaje kapituła.
Nagrodę odebrała wnuczka komandora Franciszka Dąbrowskiego Olga Grzenkowska z rąk o. Adama Bonieckiego, redaktora seniora Tygodnika Powszechnego. W ceremonii wzięły udział bratanica Jana Karskiego dr Wiesława Kozielewska-Trzaska oraz prezydent Gdańska Aleksandra Dulkiewicz.

Całość poprowadził znany aktor teatralny i filmowy Mirosław Baka.
Franciszek Dąbrowski (1904-1962) był podczas obrony Westerplatte zastępcą dowódcy placówki majora Henryka Sucharskiego. Przez wielu historyków uważany za faktycznego dowódcę bohaterskiej obrony Westerplatte. Po wojnie prześladowany przez władze komunistyczne, zmarł w wieku 58 lat w Sanatorium Przeciwgruźliczym w Krakowie. Jest autorem książek: „Dziennik bojowy załogi Westerplatte” (1945) oraz „Wspomnienia z obrony Westerplatte” (1957). Dopiero w latach 90. w piśmiennictwie historycznym i w szerszej świadomości społecznej doceniono faktyczną rolę Franciszka Dąbrowskiego w obronie Westerplatte.

Westerplatte. Spotkania z historią

POLECAMY w SERWISIE DZIENNIKBALTYCKI.PL:

Wideo

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych”i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Komentarze 1

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA i obowiązują na niej polityka prywatności oraz warunki korzystania z usługi firmy Google. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin oraz Politykę Prywatności.

Podaj powód zgłoszenia

G
Gość

Nie odznacza sie Kopernika nagroda Jasia Fasoli.

Dodaj ogłoszenie